evet.bazen sadece dinleyip,konsantre olup saatler geçirebilirim,yaklaşık bi aydır çoğunlukla yaptığım bişey bu.
saat dokuzdu,sabahdı ve artık bende oluşmuş olan uyuyamayıp sonrasındaki bi gün tüm gün uyuma alışkınlığı yüzünden kendimi dinç hissediyodum,dün uyumuştum evet.uyandım ve kulaklıkları taktım.hissettim sanırım yoğun bi şekilde.kötüydüm,bunun da bilincindeydim,olmamalıydım bunun da.ama bazen olmaması gereken şeyleri bilerek engellemiyosun,bilerek bırakıyosun olsun diye,böyle bi zamandı.her zaman baktığım boş duvara çevirdim kafamı,çok küçüktüm,kafam bile ellerim kollarım herşeyim çok küçüktü.ben çok küçüktüm.çok yalnızdım,çok zayıftım,çok beceriksizdim,çok hiçbişeydim.korktum.
--çok sevdiğim bayıldığım değişimden korktum.istediğim,bilmek yaşamak istediğim bişeyi yaşamaktan neden korktum bilmiyorum ama korktum.işte o zaman kafamı kaldırdım ve kulaklıkları çıkardım.hah
belli bi süre geçti tabi bunları yazdıktan sonra.bi de bundan aylar önceki bu blogdaki yazıyı okuyunca sorunlarımın tepetaklak olduğunu anladım.şuanki durumumla o anki durumum arasındaki uçurumu farkettim.bazen rahatlama hissettiğim,normal hissettiğim oluyo evet,bunu herkes anlayabilir,o zaman başka bi dünyada olduğumu farkediyorum.inanmayıp normaline dönüyorum,bu sefer battığımı hissediyorum.yanlış olan bişey varmış,arkamda bırakmışım ve devam edip görmezden gelirsem asla bulamıcakmışım gibi.aağh sanırım artık susmalıyım.-
