aslında hiç bi olay olmadı.zaten olay da yaşamadım hiç yaşamamışım.kendimi ''aa bu gerçekten güzeldi işte bu önemliydi'' ya da ''böyle bişey daha önce yaşamadım'' diye kandırmışım.hayır ben macera yaşamadım,farklı bişe yaşamadım.
ama kendimi bi şekilde en dipte hissederken bazen de ayılmış gibi hissediyorum.daha bencilim, ya da belki değiştiremiceim şeyleri kabul ettim.herneyse
yani yazma sebebim kendi acizliğimi farketmem,artık kendimi biraz çikolata yedikten sonra kuscak hissetmem,salatalık soymayı beceremeyip elimi kestikten sonra beceriksiz hissetmem.sorun onlarda değil.sorun benden istenileni yerine getirmiyo olmam da değil.insan olarak yapabilmem gereken herşeyi yapabiliyorum.gerizekalı değilim.sorun bunlar değil.sorun bişeylerin değişmiş olması ve benim bunu kestirememem.değişen o şeye karşın hayatımda gözle görülen bi değişiklik yok.yine aynı aynı aynı aynı.
her sabah kalkıyorum ve akşama kadar hiç bi olay yaşamıyorum.gün bitiyo ve ben ona bay bay diyorum ve gidiyolar.kendimi hiçbişe yapmazken buluyorum.neden yapmıyorum diyorum yapabilcek bişe arıyorum ama bulamıyorum.boş durmak belki de o kadar kötü değil ama elimden bişeyleri kaçırıyomuşum gibi.yapma fırsatım varken yapmıyomuşum gibi.sonunda bütün günlerim tükendikten sonra onlara bay bay demekten korkuyorum.bay bay dedikten ve düşündükten sonra bomboş şeyler görmek istemiyorum.ama elimden gelen bişe yok.yapabilceğim bişe yok.
yalnızlığımı düşünüyorum.aslında artık o kadar garibime gitmese de bazen bi daha konuşamıcakmışım gibi geliyo.konuşmayı unutmuşum sanki.aklımdan çok şey geçiyo ama ağzımdan çıkan pek bişe yok.
